เที่ยวสนุก พักสบาย กินอร่อย ที่ท้ายเหมือง พังงา

 ตลาดท้ายเหมือง ตลาดเล็กๆ บรรยากาศสบายๆ ค่าครองชีพไม่แพง 

เมื่อ 2-3 วันก่อน นึกอยากกินขนมจีนที่มีผักเยอะๆ ก็เลยขับรถไปอำเภอท้ายเหมือง จังหวัดพังงา ระยะทางห่างจากบ้านตั้ง 298 กิโลเมตร เพียงแค่อยากกินขนมจีนกับปลาจิ้งจั้งและหาบรรยากาศใหม่ๆ นอนพักเปลี่ยนบรรยากาศ  ขนมจีนที่ภูเก็ตและพังงาขึ้นชื่ออยู่แล้วเรื่องความอร่อย และราคาไม่แพงแต่ต้องเลือกร้านให้ถูกกาละเทศะด้วยนะครับ 555 โดยเฉพาะขนมจีนของที่ภูเก็ตมีน้ำแกงราดขนมจีนและผักเครื่องเคียงกินคู่กับขนมจีนเยอะมาก เคยทำสถิติสูงสุดเข้าร้านอาหาร 3 ร้านติดๆ กันเลย เพื่อกินมื้อเย็นของวันเดียวกัน เพราะร้านนั้นก็น่ากิน ร้านนี้ก็หอม ร้านนู่นก็น่าอร่อย สุดท้ายเดินออกมาแทบไม่ไหว สงสัยคงได้ตายเพราะปากซักวันนึงแน่ๆ หุหุหุ

คนชอบของมีคม ธนูไทยน้าพจน์ สุดยอดธนูไทย

ธนูไทยน้าพจน์ ฝึกชำนาญแล้ว ยิงโคตรแม่น

ผมหลงไหลคลั่งไคล้กับอุปกรณ์ของมีคมมาก โดยเฉพาะมีดสวยๆ ดีๆ มีสะสมไว้หลายเล่ม ไม่เคยเอาไปใช้แทงใครหรอกครับ สะสมเพราะชอบ แถมมีดส่วนใหญ่ก็ผ่านการใช้งานจนสะบักสะบอมแต่ก็ยังคงสภาพดีอยู่ คุ้มค่ากับราคาค่าตัว สงสัยเพราะอิทธิพลจากหนังสือเพชรพระอุมา ที่แต่งโดย พนมเทียนซึ่งฝังเข้าไปในกระแสเลือด เพราะอ่านไปแล้วไม่ต่ำกว่า 4 รอบ อ่านมาตั้งแต่เด็ก ชอบที่สุดก็ภาคเดินป่านั่นแหละครับ ขนาดลงทุนซื้อที่ดินปลูกสวนกึ่งป่าไว้จำลองเหตุการณ์ แต่ส่วนใหญ่เอาไว้เล่น บีบีกัน ซะมากกว่า ไล่ยิงกันจนเนื้อเป็นจ้ำเขียวไปหมดแล้ว แต่ก็สนุกดี ได้ระบายความซาดิสต์ออกไปบ้าง อาวุธชิ้นนึงที่ผมใฝ่ฝันและชอบมากที่สุดคือ ธนู ซึ่งผู้ที่ใช้ธนูได้ดีที่สุดในหนังสือเพชรพระอุมาชื่อว่า แงซาย ใช้ได้ดีขนาดไหนต้องไปหาหนังสือมาอ่านดู เรียกว่าเป็นไอดอลของผมเลยทีเดียวเชียวครับ เคยคิดจะซื้อธนูที่ขายตามเว็บมาหลายครั้ง ส่วนใหญ่จะเป็นธนูฝรั่ง สวย แรง แม่นยำ แต่มันไม่ได้อารมณ์ดิบๆ เถื่อนๆ ของผมเท่าไรนัก หุหุหุ เพราะธนูมันสวยเกินไป กลัวเอามาใช้จริงแล้วมันจะถลอกปอกเปิกและพังซะ  เสียดาย ค้นหาแหล่งขายธนูดีๆ มาก็นาน จนวันนึงได้รู้จักกับพี่พจน์ แห่งแก้งสนามนาง นครราชสีมา เป็นรุ่นพี่ร่วมสายเลือดสาธารณสุขเหมือนกัน เป็นปรมาจารย์ทำธนูแบบเทรดดิชั่น หรือธนูแบบพื้นบ้าน พร้อมมีฝีมือการยิงธนูที่แม่นยำชนิดยิงดับเทียนได้เลย เคยออกรายการทีวีและยิงธนูโชว์ก็หลายครั้ง เป็นที่ยกย่องและชื่นชมในวงการธนูแบบเทรดดิชั่นที่สุดคนนึงของไทยเลยทีเดียว

พาลงทะเลหาดสำเร็จ ไปหาหอยขาวมาต้มกิน อร่อยสุดยอด

หอยขาวหาดสำเร็จ ตัวโตเนื้อหวาน
อร่อยมากส์ๆๆ ขอบอก

วันนี้เป็นวันที่น้ำทะเลตายซึ่งเป็นภาษาชาวเรือ ที่หมายถึงน้ำทะเลมีความแตกต่างระหว่างน้ำขึ้นสูงสุดกับน้ำลงต่ำสุดน้อยมาก หรือน้ำไม่ค่อยไหลนั้นเอง ถ้าเป็นคนชอบตกปลาก็จะเป็นนิมิตหมายให้รู้กันว่า วันนี้ไม่ต้องออกไปให้เสียเวลา ปลามันไม่กินเหยื่อหรอก เพราะว่าวันที่น้ำตายจะเป็นวันหยุดราชการของปลาทะเล ปลาส่วนใหญ่จะพักผ่อนนอนหลับอยู่ในบ้านไม่ค่อยออกมาหากิน ออกไปตกปลาก็เสียเวลาเปล่าๆ นอนกอด...(หมอนข้าง) อยู่ที่บ้านดีกว่า 555 วันนี้แดดก็ไม่ร้อนน้ำทะเลก็ไม่มาก มองเห็นสันดอนทรายในทะเลที่อยู่ห่างออกไปจากฝั่งร่วมๆ ร้อยเมตร เป็นสันดอนที่ทุกคนละแวกแถวนี้มั่นหมายว่าจะต้องไปให้ถึงให้ได้ก่อนคนอื่นๆ เพราะสันดอนที่ว่าชุกชมไปด้วยหอยขาวมากมาย ใครลงไปก่อนก็ได้เปรียบ ใครลงไปช้าเพื่อนก็เอาหอยไปซะเกือบหมดแล้ว  และแหม ก็สันดอนที่ว่ามันอยู่หน้าบ้านผมเอง ปล่อยให้คนอื่นลงไปเปิดซิงซะก่อนก็ใช่เรื่อง ว่าแล้วก็ลากคราดเดินลงทะเลไปเลยดีกว่า แต่ต้องขออภัย ไม่อยากหิ้วกล้องไปถ่ายรูปกันกลางทะเล พลาดพลั้งมันได้ไม่คุ้มเสีย คราดเสร็จได้หอยแล้วเอามาถ่ายรูปทีหลังก็ได้ ไม่เห็นเป็นไร ก่อนอื่นก็แนะนำให้รู้จักกันก่อนว่า หอยขาวก็เป็นหอย2ฝา หน้าตาก็คล้ายๆ หอยเสียบที่ผมเขียนถึงเมื่อวาน คงเป็นญาติห่างๆกัน แต่เป็นญาติทางไหล ลำดับที่เท่าไรผมก็ไม่เคยสัมภาษณ์มันซักที แต่ตัวหอยขาวใหญ่กว่าหอยเสียบชนิดเทียบกันไม่ได้เลย นอกจากนั้นหอยขาวยังมีญาติใกล้ชิดกันอีกหนึ่งชนิดคือหอยไฟไหม้ ตัวและหน้าตาคล้ายกันเป๊ะ คนต่างถิ่นจะไม่รู้หรอกครับ แต่ในความคล้ายกันระหว่างหอยขาวและหอยไฟไหม้ก็ยังมีความแตกต่างให้เห็นกันชัดๆ ดังนี้

กุ้งชุบแป้งทอด เทคนิคทำให้แป้งเกาะตัวกุ้ง ทอดแล้วฟูน่ากิน

กุ้งชุบแป้งทอด

เมนูกุ้งชุบแป้งทอด เป็นเมนูที่เด็กๆ ชอบรับประทานกันมาก แต่ไม่ใช่แต่เด็กๆ หรอกครับ คนโตแล้วอย่างผมก็ชอบกิน บางครั้งบางคราวเมื่อเมนูกุ้งชุบแป้งทอดขึ้นโต๊ะร้านอาหาร ก็มีการดัดแปลงสูตรนิดๆ หน่อยๆ เรียกว่า กุ้งทอดเทมปุระ ความจริงก็น่าจะเป็นอันเดียวกันนั่นแหละ เพียงแต่พอเป็นชื่อ กุ้งเทมปุระมันขายได้ราคาดีกว่า แพงกว่ากุ้งชุบแป้งทอด ที่มาที่ไปของคำว่า เทมปุระ ดั้งเดิมรู้มาคร่าวๆ ว่าเป็นอาหารของชาวฝรั่งเศสของพวกบาทหลวงที่ถือศีลอดอาหารในวันศุกร์  โดยมีอาหารประเภทปลาชุบแป้งทอดเป็นส่วนหนึ่งของอาหารด้วย ที่เรียกว่า "Friday Fish Fry " ซึ่งมีรากศัพท์มาจากภาษาฝรั่งเศสว่า  "Tempora" ซึ่งแปลว่าการถือศีลอดอาหาร  ต่อมาชาวญี่ปุ่นสมัยโบราณได้นำมาดัดแปลงจนมีความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว และกลายเป็นอาหารยอดนิยมของชาวญี่ปุ่นมาจนทุกวันนี้ ซึ่งเทมปุระของญี่ปุ่นพอจะแบ่งได้เป็น 2 ประเภทคือ เทมปุระผัก และเทมปุระทะเล ไคลเม็กสำคัญของการทำเทมปุระของญี่ปุ่น เชฟสุรินทร์บอกว่าอยู่ที่แป้งต้องฟู สวยและกรอบ ซึ่งมีเคล็ดลับความอร่อยอยู่ที่น้ำที่ใช้ผสมแป้งต้องเป็นน้ำเย็น ยิ่งเป็นน้ำที่แช่น้ำแข็งยิ่งดี ไปดูวิธีทำกุ้งชุบแป้งทอดหรือกุ้งเทมปุระกันเลยดีกว่าครับ

ทะเลเรียบ น้ำใส ชวนไปนั่งเขี่ยหอยเสียบมากินกัน

หาหอยเสียบ ริมหาด

 หมดลมฝน ลมหนาวก็มาเยือน อากาศริมทะเลทางภาคใต้แม้ว่าจะไม่หนาวเย็นเหมือนภาคอื่นๆ แต่ก็ลมแรงและเย็นเอาเรื่องเหมือนกัน ใครไม่คุ้นชินกับอากาศริมทะเลก็อาจจะจามฮัดเช้ยได้ง่ายๆ  ผมชอบอากาศริมทะเลมากที่สุด  มันเหมือนเติมพลังชีวิต เติมความสดชื่นมาให้อย่างไม่มีขีดจำกัด เวลาผมว่าง เครียด คิดไม่ออก ไม่สบายใจ หรือแม้แต่มีความสุข สบายใจ ผมก็ชอบมานั่งดูทะเล  มาเติมพลังความสดชื่นให้ชีวิตของตัวเอง ท้องทะเลก็เหมือนการดำเนินชีวิตของเรา บางช่วงก็ประสบมรสุมรุนแรงแทบเสียศูนย์ ผมเคยไปอาเจียนหมดไส้หมดพุงแทบต้องหยอดน้ำข้าวต้มกินได้แต่โค๊กเพราะไปซ่านอนตกปลาโต้คลื่นกลางทะเล 4 วัน3คืนท่ามกลางคลื่นลมก็หลายครั้ง จะกลับเข้าฝั่งก็กลับไม่ได้ แต่ก็ไม่เคยเข็ดซักที บางช่วงทะเลก็ราบเรียบน้ำใสแจ๋วมีแต่ความสวยงาม เหมือนภาพวาดของจิตรกรระดับโลกก็มีให้เห็นเกลื่อนอยู่ร่ำไป

ว่าวบังคับ 2 มือ กีฬาสนุก ตื่นเต้นท้าทาย สะใจคนชอบความโลดโผน

เล่นว่าวบังคับสองมือ

 ช่วงนี้ภาคใต้เป็นฤดูมรสุม บ้านผมอยู่ติดทะเล ลมเลยแรงกว่าพื้นที่อื่นๆ เมื่อลมแรงมากการนำเครื่องบินบังคับวิทยุออกมาบินมันไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดนัก ถึงแม้จะเชื่อฝีมือว่า เอาอยู่ แต่ถ้าพลาดขึ้นมาก็เงินทั้งนั้น แถมซ่อมแต่ละทีก็หลายสตางค์ซะด้วย นั่งมองลมที่พัดมา นึกย้อนกลับถึงช่วงชีวิตวัยเด็ก  ลมหนาวมาเยือนมันก็ต้องเล่นว่าวกันหน่อย ถึงแม้จะโตแล้วผมก็ยังทำว่าวเล่นบ่อยๆ แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งทีึ่ซื้อว่าวประเภทบังคับ 2 สายมาจากต่างประเทศ สมัยนั้นเรียกกันว่าว่าวสตั้นท์ เวลาเล่นไม่ได้ชักให้ว่าวกินลมสูงเหมือนว่าวไทยทั่วๆ ไป ขอใช้คำว่าบินหรือบังคับกันให้ว่าวร่อนต่ำๆ นี่แหละครับ เพราะว่าวชนิดนี้เราบังคับให้ว่าวเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาหรือตีลังกาก็ได้

เติมฝันวัยเด็กด้วยการเป็นนักบินอาร์ซีและนักบินพารามอเตอร์

 ย้อนกลับไปหลายขวบปีนานมากแล้ว  น่าจะเกิน 30 ปีเห็นจะได้ แต่ยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี วันนั้นเป็นวันเสาร์ที่ตรงกับวันเด็กแห่งชาติ ตัวผมยังเป็นเด็กตัวกระเปี๊ยกชั้นประถมต้นอายุประมาณ ป.1หรือป.2 นี่แหละ ที่โรงเรียนมีการจัดกิจกรรมวันเด็ก มีพี่ๆนักบินจากกองทัพอากาศนำเครื่องบินเล็กบังคับวิทยุไปบินโชว์ที่โรงเรียน สมัยนั้นเป็นเครื่องบินไม้ใช้น้ำมันเป็นเชื้อเพลิง เสียงดังกระหึ่มมาก แต่บินได้แค่ตุ่ยๆ แต่คุณรู้ไหม 30 กว่าปีมาแล้ว ผมยังจำภาพเครื่องบินลำนั้นได้เลย จำได้แม้กระทั่งสีและรูปร่าง เป็นความประทับใจฝังเข้าไปในใจกลางสมองทีเดียว ด้วยความเป็นเด็กก็ได้แต่เพียงคิดรู้ว่าเครื่องบินบังคับวิทยุสมัยนั้นแพงมากๆ แต่ซักวันหนึ่งต้องมีเป็นของตัวเองให้ได้